काठमाडौं– धन कमाउन अफगानिस्तान पुगेका पति मधुसूदन आतंककारीको आत्मघाती हमलामा परे । त्यसयता घरी मूच्र्छित हुने त घरी झस्किएर कराउनु मैयाँको नियति बनिरहेछ ।बालाजु हाइटको लोलाङ बस्ती । भुइँतलाको बाहिरपट्टि एक हुल पुरुष छन् । सबै मलीन, कोही कसैसँग बोल्न सकिरहेका छैनन् । भित्र कोठामा महिलाहरू छन्, ती पनि मौन । सबैका आँखा रसाएका देखिन्छन् ।
शोकको माहोलबीच अर्धचेत अवस्थामा बर्बराइरहेकी छन्, मैयाँ कोइराला ।
सोमबार दिउँसो जीवनकै सबैभन्दा अप्रिय खबर सुनिन् उनले । उनी हत्ते गर्छिन्, ‘तिमीलाई सधैं एक्लै छोडें, एक–डेढ वर्षपछि सधैं सँगै बसौंला भन्नुहुन्थ्यो तर कहिल्यै नआउने गरी कहाँ जानुभयो तपाईं !’ यति भनिनसक्दै उनी फेरि अर्धचेत भइहालिन् ।
लामो समयपछि होसमा आउँदा पतिले गरेको यही वाचाले उनको दिमाग खलबल्याउँछ । फेरि बर्बराउन थाल्छिन्, ‘भूकम्पले छोराछोरी खोस्यो, भगवान्ले श्रीमान् !’ यति भनिनसक्दै फेरि लल्याकलुलुक भएर ढलिहाल्छिन् ।
उनलाई सहारा दिन बसेका छन्, प्रमिला, कविता, रञ्जिता र मनीषा । तर, उनीहरू आफैं ओइलाएका छन् । आँखामा आँसु कति बेलै टुट्दैन । घरीघरी सम्हालिएर एकअर्कासँग बोल्न खोज्छन् तर सक्दैनन् ।
विस्फोटमा परी मृत्यु हुने १२ नेपालीमध्ये मधुसूदन कोइरालाको परिवार केही महिनायता नुवाकोटबाट काठमाडौं आई बालाजु बस्न थालेको थियो । मैयाँ मधुसूदनकी पत्नी हुन् भने प्रमिला, कविता, रञ्जिता र मनीषा छोरी ।
नेपाली सेनाबाट निवृत्तिभरण भएपछि मधुसूदन चार वर्षअघि रोजगारीका लागि अफगानिस्तान गएका थिए । ‘वर्षदिनमा आउँदै, जाँदै गर्नुहुुन्थ्यो,’ मधुसूदनका भाइ नरहरिले भने, ‘गत वर्ष भूकम्पमा छोरा र छोरी घरले किचेर मा¥यो, अहिले दाइ बित्नुभयो ।’
गत वर्षको शक्तिशाली भूकम्पले मधुसूदनको नुवाकोटस्थित घर गल्र्याम्मै ढाल्यो । त्यही घरले किचिएर ११ वर्षीया छोरी स्वस्तिका र ९ वर्षीय छोरो शिशिरको प्राण गयो । यो घटनापछि बिरक्तिएको परिवार पुख्र्याैली थलो छाडेर काठमाडांै झ¥यो । भूकम्पपछि मधुसूदन नेपाल आएर केही समयपछि फेरि अफगानिस्तान फर्के । गत वैशाखमा परिवार भेट्न फेरि काठमाडौं आए । दुई साताअघि मात्र अफगानिस्तान फर्किएका थिए । परिवारका अनुसार उनले अब केही समय काम गरेर सधैंका लागि नेपाल फर्कने योजना सुनाएका थिए । ‘एकडेढ वर्ष काम गरेपछि फेरि नजाने गरी आउने भन्नुभएको थियो,’ नरहरि सम्झन्छन्, ‘तर, कहिल्यै नआउने गरी जानुभएछ ।’
अफगानिस्तानको कमाइले काठमाडौंमा घडेरी जोडिसकेका थिए, मधुसूदनले । अब घर बनाउने योजनामा थिए । नरहरिका अनुसार मधुसूदनकै आम्दानीमा सम्पूर्ण परिवार आश्रित छ । ‘गाउँमा जग्गा छैन, काठमाडौंमा पनि आम्दानीको कुनै स्रोत छैन,’ उनले भने, ‘यस्तो बेला
सरकारले उपस्थिति जनाएर केही व्यवस्था गरिदिए मन बुझाउने बाटो हुन्थ्यो !’
अफगानिस्तानको राजधानी काबुलमा सोमबार बिहान विस्फोटमा परी मृत्यु हुने सबैका परिवारको अहिले उही मनोदशा छ । पर्वतका नवीनसिंह क्षत्रीकी पत्नी माया पनि दुई दिनदेखि अर्धचेत छिन् । क्षत्री परिवार बालाजुमा डेरा लिएर बस्दै आएको छ । मायाको वनस्थली चोकमा फेन्सी पसल छ । पसलमै बसिरहेका बेला उनले पतिलाई सधैंका लागि गुमाउनुपरेको दुःखद खबर सुनेकी थिइन् । क्षत्री दम्पतीकी एक छोरी छिन्, सोनु । उनी सिद्धार्थ वनस्थली स्कुलमा कक्षा ९ मा पढ्छिन् । पिताको मृत्युको खबरले उनी पनि होस हराएझैं छिन् । मंगलबार उनी आँखाभरि आँसु पार्दै घरी भित्र घरी बाहिर गरिरहेकी थिइन् ।
केही बोल्न सकिरहेकी छैनन् ।
नवीनसँग अघिल्लो दिन राति १२ बजे कुरा भएको मायाले छिमेकीलाई बताएकी रहिछन् । छिमेकीले जनाएअनुसार नवीनका साथीले पत्नीलाई फोन गरेर घटनाबारे जानकारी गराए । तिनै साथीकी पत्नीले मायालाई खबर गरिन् । त्यसलगत्तै अर्धचेत भएकी माया बौरिन सकेकी छैनन् ।
२०५७ सालमा सशस्त्र प्रहरीको हवल्दारमा भर्ती भएका नवीनलाई द्वन्द्वकालमा घाइते भएकाले अवधि नपुग्दै एक तह बढुवा गरेर अवकाश दिइएको थियो ।
असार -८,काठमाडौं । सन् २०१० डिसेम्बरको एक साँझ । सोमबार अफगानिस्तानको काबुलमा तालिबानी आक्रमणमा परी १२ नेपालीको मृत्यु भयो । यही अफगानिस्तान हो, जहाँ ६ वर्षअघि एक वीर नेपालीले तालिबानको सिङ्गो फौजलाई एक्लै परास्त गरेका थिए ।
रोयल गोर्खा राइफल्सका हवलदार दिपप्रसाद पुन अफगानिस्ताको हेल्मन्ड प्रान्तमा एक चौकीमा तैनाथ थिए । त्यत्तिकैमा बाहिर हल्लाखल्ला सुनियो । पुनले बाहिर नियाले । त्यहाँ तालिबानी विद्रोहीहरु सडकमा विस्फोटक पदार्थ बिछ्याउँदै थिए । नजर डुलाए ।
उनीसहितको चौकीलाई तालिबानी लडाकुले चारैतिबाट घेरिसकेका रहेछन् । दिप एक्लै थिए । सोचे, यसै पनि मर्नु नै छ, यत्तिकै आत्मसमर्पण गरेर किन मर्ने ? त्यसपछि उनले एक्लै भएपनि परिस्थितिको सामना गर्ने मनस्थिति बनाए ।
लडाकुहरुले फायर खोले । पुन आत्तिएनन् । उनले पनि आफूसँग रहेको मेसिन गनबाट फायर गर्न थाले । चारैतिर फर्किएर अन्धाधुन्द गोली बर्साए ।
घटनाबारे स्मरण गर्दै पुन भन्छन्, ‘त्यतिबेला म निरास थिइनँ । किनकी लड्नेभन्दा मसँग अरु कुनै विकल्प पनि थिएन । तालबानीहरुले चारैतिरबाट मलाई घेरेका थिए र म एक्लो थिएँ । मलाई थाहा थियो, म मर्ने निश्चित छ । तब लाग्यो सकेसम्म धेरैलाई मारेर मात्र मर्छु ।
असार ६ – ‘कहिले हो उहाँ विदेश जानुभएको ?’ यो प्रश्न गर्ने वित्तिकै गिरीजा थापा र उहाँका श्रीमान जितबहादुरले एक अर्कालाई हेर्दै भन्नुभयो ‘खै गएको ठ्याक्कै वर्ष त बिर्सिनै सकेछौँ ।’छोरा कहाँ छौ ? घर नआउने हो र ? कोहि पुग्यो कि सुनसरीको इनरुवा-७ मगर टोलकी गिरिजा थापा मगर छोरालाई यही खबर सुनाउन खोज्नुहुन्छ । तर न आमाको खबर छोराले सुन्छन न त खबर कसैले उहाँका छोरासम्म पुर्याइदिन नै सक्छ ।
छोरा सन्तोष ६२ सालमा हो कि ६३ मा हो विदेश गएको त्यो पनि बिर्सिसक्नुभयो आमाबुवाले । मलेसिया गएका सन्तोष किङ्स कन्फेक्सनरी, तमान, केफोन कम्पनीमा काम गर्नुहुन्थ्यो । चार वर्षसम्म घरमा फोन पनि हुन्थ्यो । महिनामा ४ सय ८० रिंगिट कमाउने सन्तोषले घरमा पैसा चाहिँ पठाउनुभएको थिएन । चार वर्षपछि सन्तोष एकाएक सम्पर्कविहीन हुनुभयो । ‘कहाँ गयो केहि पत्तै नपाएपछि खोज्ने मेलो पनि नपाएर के गर्ने के गर्ने भनेर बस्यौँ’ गिरिजा भन्नुहुन्छ ।
त्यसको एक वर्षमा सन्तोषले फोन गर्नुभयो ।
एक वर्ष हराएको छोराले फोन गर्दा भएको खुसी को सीमा थिएन गिरीजासँग । तर फोनमा घर फर्किने होइन कम्पनीले घर जान टिकट दिएपनि आफू टिकट च्यातेर एयरपोर्टबाटै भागेको जानकारी गराउनुभयो बुवाआमालाई । त्यसपछि फेरि सम्पर्क विहीन हुनुभयो । त्यसको चार वर्षसम्म सम्पर्क विहीन भएका सन्तोषले गएको वर्षको दसैँभन्दा अघि फोन गर्नुभयो तर घर आउन पैसा नभएकाले नआएको हो भन्नुभयो ।
छोरासँग आउने खर्च रहेनछ भन्ने थाहा पाएपछि परिवारले त्यहाँको एक हजार रुपैयाँ पैसा पनि पठाइदिए । मलेसियामै भएका छिमेकीको परिवारलाई सन्तोषको परिवारले पैसा बुझाए अनि ती छिमेकीले सन्तोषलाई भेटरै पैसा दिए । तर पैसा पाइसकेपछि सन्तोष घर फर्किनुभएन फेरि सम्पर्क विहीन हुनुभयो । गिरिजाले भन्नुभयो ‘त्यसपछि के भयो अहिलेसम्म थाहा छैन ।’
सन्तोषका बुवा जितबहादुर क्षयरोगको बिरामी हुनुहुन्छ । सन्तोष गएको तीन वर्ष पुगेपछि उहाँलाई बिरामले निक्कै च्याप्यो । त्यसैले कतारमा रहेको सन्तोषका भाइ घर आउनुभयो । झण्डै दुई महिना घर बसेर फर्किंदा पनि सन्तोष घर आएनन् । उल्टै पैसा छैन भन्नुभयो ।
त्यसैले भाइले पनि पैसा पठाइदिनुभएको थियो फर्किनलाई तर सन्तोष फर्किनुभएन ।
छोरा हराउँदाको चिन्ताले सताएका मगर दम्पतिलाई छोरो घर आउन नखोज्नुको कारण के होला भन्ने कुराले छक्क पारेको छ । सन्तोष किन फर्किएनन त ? यो प्रश्नमा बुवाआमा दुवै जनाको उत्तर अनुमानमा आउँछ । ‘जेल पर्यो कि बिरामी भयो कि के भयो केहि थाहा छैन’ बुवा जितबहादु भन्नुहुन्छ । फेरि आमाको अनुमान अर्कै छ । उहाँ भन्नुहुन्छ ‘मलेसिया गएकाहरु धेरैले उतै बिहे गरेर पनि बस्छन भने बा त्यसले पनि उतैको केहि पो बिहे गर्यो की ?’
अड्कल जे गरेपनि गिरीजाको मनमा छोरो आइदियोस आशा मरेको छैन । बुवालाई त कहिलेकाहिँ पैसा पठाइदिँदा पनि नआएको छोरो नआओस के गर्नु त जस्तो पनि लाग्छ तर आमाको मन मान्दैन ।
‘जे गर्दा पनि त्यसै याद आउँछ’ छोराको यादको कुरा सुनाउन नपाउँदै गिरीजाका आँखा भरिए । आमा रुँदै उठेपछि बुवा जितबहादुरले छोरालाई आग्रह गर्नुभयो ‘आमासँगै हामीलाई यसरी नरुवा जहाँ छस फर्केर आइज ।’
छोरालाई खोज्ने आफूहरुको प्रयास सफल नभएपछि सन्तोषका बुवाआमा इनरुवामा रहेको सूचना केन्द्रमा पनि आउनुभयो । उहाँहरुले छोरा खोजिदिन आग्रह गर्दै निवेदन पनि दिनुभएको छ । तर सम्पर्क गर्ने कुनै माध्यम नभएकाले अहिलेसम्म केहि गर्न नसकिएको केन्द्रले जनाएको छ ।
सुखसुविधाका लागि एकजना मानिसको उपस्थिती महत्वपूर्ण हुन्छ -करुणा कुँवर, मनोविद्
कम उमेरमा विवाह गर्ने समस्या पनि देखिएको छ । महिला र बालबालिका रोगबाट ग्रसित भएको पनि पाइएको छ । त्यस्तो अवस्थामा उपचारका लागि पैसा धेरै खर्च हुन्छ ।
विदेशमा भएका श्रीमानले उचित समयमा पैसा नपठाइदिने वा नपठाइदिने समस्या छ । फोनमा पनि कुराकानी नहुने । यस्ता खालका कुराहरुले नेपालमा भएका श्रीमती, बालबच्चा वा घरका अन्य सदस्यलाई पनि समस्या पर्छ ।
बच्चाका लागि आमाबुबा दुवै महत्वपूर्ण हुन्छन् ।
परदेश जानेले श्रीमती छँदैछे नि भनेर अरु कुरा ख्याल गर्दैनौं । एकजनाले हेरे भइहाल्यो नि भन्ने पनि हुन्छ । तर, घरमा समस्या पर्दा श्रीमानले जति छिटो समस्या समाधान गर्न सक्छ, श्रीमती नगर्न पनि सक्छ ।
मानिसले भौतिक कुराको मात्रै आवश्यकताको आधार बनाएको छ । पैसा वा घर भयो भने सबै सुविधा हुन्छ भन्ने बुझेको हुन्छ । सुख सुविधाका लागि भौतिक अवस्था यौटा पाटो हुनसक्छ । तर मनोवैज्ञानिक रुपमा एकजना मानिसको उपस्थिती पनि उत्तिकै महत्वपूर्ण हुन्छ । एकअर्कालाई दिने समय भनेको पनि धेरै ठूलो लगानी हो ।
कोही व्यक्ति विदेशमा छ भने उसले घरपरिवारलाई कहाँ, कति समयका लागि छाड्ने भन्ने ख्याल गर्नुपर्छ । घरपरिवारबाट आउन सक्ने लाञ्छनाका विषयमा पनि सोचबिचार गर्नुपर्छ ।
यी कुरा घरपरिवारमै बसेर छलफल गर्दा राम्रो हुन्छ । विदेश जानुअघि नै यस्ता कुराको तयारी भयो भने अहिले देखिएका समस्या आधा कम हुन्छन् ।
श्रीमान विदेश गएको गएको छ भने जन्मान्तर हुने नै भयो । विदेशमा काममा नै केन्द्रित हुनुपर्छ । पैसा कमाएर कसलाई पठाउने भन्ने कुरामा पनि अन्योल विदेशमा बस्नेहरुलाई हुन्छ ।
५/६ वर्षसम्म विदेश बस्दा समयको अन्तर पनि त हुने भयो । त्यो समयअन्तरले धेरै कुरालाई प्रभाव पारेको हुन्छ । त्यसकारण परिवारमा द्वन्द्व भएको छ । धेरै किसिमका समस्याको सामना पुरुषले पनि गरिरहेका छन् । चिन्ताका कारण प्रगति गर्छु, सम्पत्ति जोड्छु भन्ने कुरा नै पूरा गर्न नसक्ने अवस्था हुन्छ ।
एउटा व्यक्ति अर्को व्यक्तिसित शारीरिक रुपमा नै टाढा रहन्छ भने उसले जीवनमा भएको समस्या या खुशीका कुरा बाँड्न पाइरहेको हुँदैन । उमेर बढिरहेको छ, बालबच्चा हुर्किरहेका छन् ।
तर एकअर्कामा कुरा बाँड्न नसक्दा आफ्नै श्रीमान वा श्रीमती पनि नौलो हुनसक्छ ।
मान्छे नै फरक लागेपछि उसले गरेको कुराकानी पनि फरक जस्तो लाग्न थाल्छ । सँगै हुँदा कुराकानी भएपछि समस्या समाधान हुँदै जान्थ्यो । चारपाँच वर्षपछि सम्बन्ध सुधार गर्न खोजे पनि सुधार हुन मुश्किल हुन्छ । त्यै भएर वैदेशिक रोजगारीसित सम्बन्धित भएका व्यक्तिहरुमा आजकाल धेरै सम्बन्धविच्छेदका घटना भइरहेका छन् ।
धेरै वर्षपछि भेट हुँदा आपसमा नौलो लाग्नु स्वभाविकै हो । नौलो हुन थालेपछि मनमुटाव सुरु हुन्छ । मनमुटाव सहित किन सम्बन्धलाई अघि बढाउने भन्ने कुराले पनि सम्बन्धविच्छेद हुने क्रम चाहिँ बढिरहेको छ ।
आत्महत्या विश्वमै जटिल विषय बनेको छ । व्यक्तिलाई दुःख भएको, मेरो जीवन नै के रहेछ र ? भन्ने महसुस हुन थाल्यो भने त्यसपछाडी धेरै कुरा हुन सक्छन् । मानिस निरास हुन थाल्छ । त्यसले आत्महत्याको अवस्थासम्म पुर्याउँछ ।
यस्तो बेलामा घरपरिवारका सदस्य र साथीभाइले विचार गर्न सक्छन् । आत्महत्या गर्न खोज्ने व्यक्तिले आफूलाई मर्न मन लागेको कुरा कुनै न कुनै रुपमा भनिरहेका हुन्छन् । ह्या बाँचेर के छ र ? मलाई मर्न मन लाग्यो, जीवन के हो र ? भन्ने जस्ता कुराहरु कुराकानीका क्रममा उसले भनिरहेको हुन्छ ।
कोही मानिस एक्लै बस्न थाल्यो, खाना राम्ररी खान सकेको छैन भने पनि उसको राम्रोसित ख्याल गर्नुपर्छ । त्यतिबेला विशेषज्ञसित सल्लाह सुझाव लिनुपर्छ । ढिला गर्न हुँदैन ।
विदेशमा बस्नेहरुले घरमा के कस्तो भइरहेको छ भन्ने कुराको विश्लेषण गर्नुपर्छ । कसैको कुरामा लागेर चाहिँ यो सही र उ गलत नभनिदिँदा सहयोग हुनसक्छ । घरका हरेक सदस्यसँग बाक्लो रुपमा कुराकानी गर्नुपर्छ ।
छुट्टि मिलाएर चाँडो चाँडो घरपरिवारसित भेटघाटका लागि आउनुपर्छ । घर आएर पैसाको कुरा मात्रै नभएर आमाबाबु, श्रीमती, बालबच्चाका समस्यालाई समाधान गर्न आग्रसर हुनुपपर्छ । घरपरिवारका सदस्यबिचमा मनमुटाव भए मेरो कारणले त होइन भन्ने कुरामा सचेत हुनुपर्छ ।
कुराकानीमा आधारित
दुई महिनाअघि यौन सम्बन्ध राख्न नमान्दा ६ तलाबाट खसालेर भेनिसा लिम्बूको राजधानीमा हत्या भयो । मदिरामा मातिएका एक युवकले यौन प्यास मेट्न नपाउँदा घाइते भेनिसाको गाडीमै घुमाएर कायरतापूर्वक हत्या गरेको घटनाले धेरैले आश्चर्य माने ।
यौनको आवेगमा मान्छेले कतिसम्म गर्न सक्छ ? यही साता सल्यानको अर्को एउटा घटनाले धेरैलाई स्तब्ध बनाएको छ । सल्यानको छायाक्षेत्र गाविसका २० वर्षीय एक युवकले यौन आवेगमा चारजनाको हत्या गरे भने एक महिलाको हत्या प्रयास गरे ।
स्थानीय २० वर्षीय सञ्जय भारतीले यौन उत्तेजनामा २३ वर्षीया आफ्नै छिमेककी सीता खाँण, उनका साढे दुई वर्षीया छोरी पवित्रा खाँण, ११ महिनाकी सविता खाँण र सीताकी बहिनी १७ वर्षीया गीता गिरीको हत्या गरेका हुन् । चारजनाको हत्या गर्दा पनि उनको आवेग शान्त भएन, त्यसैले नजिकै बस्ने ६० वर्षीया जुठ्ठी अधिकारीसँग समेत जबर्जस्ती सम्बन्ध राख्ने प्रयास गरे ।
तर, त्यो प्रयास पनि असफल भएपछि उनलाई टाउकोमा लौराले हानेर हिँडेका थिए ।
यो घटनाले सल्यानमा मात्र होइन, देशमै सनसनी मच्चाएको छ । अनुसन्धान गर्ने प्रहरी अधिकारी पनि चकित छन् ।
अनुसन्धान सुरु गरेको केही घन्टामै नै प्रहरीले अभियुक्तलाई पक्राउ गर्न सफल भयो । अनुसन्धानमा आबद्ध प्रहरी अधिकारीका अनुसार पक्राउ परेका भारती 'यौन पिपासु' हुन्, यौन चाहनालाई नियन्त्रण गर्न नसक्दा नै उनले अरूको क्रूर तरिकाले ज्यान लिए । हत्याको दोस्रो कारण मदिरा थियो । धेरै मदिरा पिएपछि उनलाई यौन चाहना भयो, नजिकै महिला बस्ने घरमा गएर उनले आफ्नो चाहना मेट्न चाहेका थिए । तर, सफल नभएपछि उनले किलाले हानेर चारजनाको हत्या गरे । जिल्ला प्रहरी कार्यालय सल्यानका प्रहरी प्रमुख डिएसपी श्याम खत्री भन्छन्, 'घटनाको प्रमुख कारण नै यौन चाहना देखिन्छ ।'
०००
गत मंगलबार बेलुका ती युवाले गाउँका महिलासँग यौन सम्बन्ध राख्ने पहिले नै योजना बनाएका थिए । राति घरबाट निस्कँदा बाबु र सानिमाले थाहा पाउने भएकाले उनी सिरक डस्ना बोकेर बाहिर सुत्ने भन्दै निस्किए । बेलुका करिब नौ बजे उनी घरबाट निस्किएका थिए ।
सुरुमा नै उनी सीता खाँणको घरमा पुगे । सीताले ढोका खोलिन् । गफ गर्ने क्रममा उनीहरूबीच झगडा भयो । सीताले जाँड खाएको भन्दै उनलाई गाली गरिन् । उनले अश्लील कुरा गर्न थालेपछि पोइला गएको मान्छेको छोरो पनि त्यस्तै भएको भन्दै गाली गरिन् । आमा पोइला गएको कुरा गरेपछि उनी रिसाएर निस्किए । केही मिनेटपछि नै किलो उखेलेर गई पालैपालो टाउकोमा हानेर हत्या गरे । सुतिरहेका बच्चालाई पनि उनले छाडेनन् । घरमा रहेका चारैजनाको क्रूर हत्या गरे । सीताका श्रीमान् वैदेशिक रोजगारीका क्रममा भारतमा बस्दै आएका छन् ।
१७ वर्षीया गीतालाई त उनले बलात्कार गर्ने प्रयास गरे । किलोले हानेर लडाएपछि उनले कपडा खोलेर बलात्कार गर्ने प्रयास गरेका थिए ।
तर, उत्तेजना कम भएकाले सम्बन्ध राख्न नसकेको बयान उनले प्रहरीलाई दिएका छन् ।
चारजनाको हत्या गरेपछि उनले दुई सय मिटरमाथि रहेको एक घरको आँगनमा रहेका अरू किला पनि उखेल्ने प्रयास गरे । तर उखेल्न सकेनन् । ती किलामा रगत नै रगत लागेको थियो । नजिकै एक छाप्रोजस्तो घरमा ६० वर्षीया जुठ्ठीकुमारी बस्थिन् । मानसिक अवस्था ठीक नभएकी उनी एक्लै बस्थिन् । उनै अधिकारीसँग उनले यौनप्यास मेट्न खोजे । तर, अधिकारीले प्रतिकार गरिन् । अधिकारीलाई पनि टाउकोमा लौराले हानेर उनी बारीमा गई सुतेका थिए ।
राति नै उनले रगत लागेका सबै कपडा शौचालयमा लगेर लुकाए । कसैले लुगा देखे पक्राउ पर्ने डरले उनले बिहानै कपडा धोएर सुकाएका थिए ।
बिहानै प्रहरी घटनास्थलमा पुगिसकेको थियो । उनी पनि अरू गाउँलेजस्तै सामान्य ढंगले घटनास्थलमा गए ।
प्रहरीले उनलाई सोधपुछ गर्दा साधारण तरिकाले आफूलाई घटनाबारे बिहान मात्र थाहा भएको बताए । करिब १० घन्टाको निरन्तर सोधपुछपछि मात्र उनी गले र अपराध स्वीकार गरे । नयाँ पत्रिका दैनिकमा नवराज मैनालीले खबर लेखेका छन् ।
माउ पार्टीसँग एकता एजेण्डामा मोहन वैद्य नेतृत्व माओवादी विभाजनको संघारमा देखिएको छ ।
अध्यक्ष वैद्यलाई छाडेर प्रभावशाली नेता राम बहादुर थापासहित पुराना नेतापंक्ति एकीकृत माओवादीसँग एकतानजिक पुगेका हुन् ।
प्रचण्ड नेतृत्व माओवादीसँग पार्टी एकीकरण विषयमा उत्पन्न विवाद समाधान गर्न नसक्दा वैद्य नेतृत्वको नेकपा क्रान्तिकारी माओवादीमा विभाजनको रेखा बाक्लिँदै गएको हो ।
को, कता ?
मोहन वैद्यतर्फ, सिपी गजुरेल, हरिभक्त कँडेल, परी थापा, इन्द्रमणी सिग्देल र दिनेश शर्मा
रामबहादुर थापातर्फ देव गुरुङ, पम्फा भुसाल, हितमान शाक्य, कुलप्रसाद केसी, सूर्य सुवेदी, महेश्वर दाहाल र लेखनाथ न्यौपाने
आजको नागरिक दैनिकमा खबर छ ।
27 April, Mumbai:
Cricket symbol Sachin Tendulkar, among the wealthiest sportsmen in the nation, today reviewed a period in his life when he didn't have cash to enlist a taxi for a ride home from the railroad station on his arrival from Pune after an under-15 cricket amusement.
"I was just 12 years of age and was chosen to play for the Mumbai under-15 group. I was energized, conveyed some cash and we went to Poona (Pune) to play three matches and it began down-pouring there," Tendulkar said at the dispatch of "digibank" activity of DBS.
"When I got my turn, I was out on 4, run-out. I was just 12 and could scarcely keep running at a better than average pace. I was frustrated and returned to the changing area crying and after that I didn't get another opportunity to bat," he said.
"Since it had downpoured, we don't had anything to do the entire day, but to go out, watch a motion picture and eat. Without knowing how to spend my cash and how to similarly pace myself and spare cash, I completed the process of everything and when I returned to Mumbai via train there was not a penny in my pocket."I was conveying two major sacks, we got off at Dadar station and I needed to stroll to Shivaji Park since I had no cash," Tendulkar recalled, lamenting that it was the pre-wireless period.
"Would you be able to envision, on the off chance that I had a telephone in my grasp, one SMS and my dad or my mom would have exchanged the sum to my telephone and might be I would have gone by taxi," said Tendulkar who commended his 43rd birthday two days prior.
In another reference to the urgent part of innovation, Tendulkar pointed out that he was the primary player in the historical backdrop of cricket to be given out by the third umpire.
"With regards to innovation, yours genuinely was the first to be given out by the third umpire in 1992, I was given run out by the third umpire. Once in a while innovation can't go your direction," he said.
Tendulkar was proclaimed run out on 11 by the third umpire who saw the activity replay against South Africa in the Durban Test of the notable visit by India in 1992.
"While handling you require the right choices from the third umpire, however not while batting," he said on a lighter note.






